Top Dag

De beklimming naar de top
Op 11 september stonden we om 2.30 uur klaar om te vertrekken. Eerst een redelijk vlak stuk waarna het eerste stuk omhoog kwam naar Mont Blanc du Tacul. Doordat we natuurlijk midden in de nacht vertrokken en het pikke donker was, kon je een mooie slinger van lichtjes de berg op zien gaan van de klimmers die een uur eerder waren vertrokken. Alles verliep prima, conditioneel totaal geen problemen, alleen vond ik op een gegeven moment bij de steilere stukken de passen van de heren toch wel aardig groot. Tegen een uur of zeven begon het licht te worden, vlak voordat we bij het moeilijkste deel van de beklimming kwamen: een ijswand van bijna 90˚ en ongeveer 80 meter lang. De zonsopgang was overweldigend, de verschillende kleuren die zich in de lucht vormden, de sneeuwtoppen die continu veranderden van kleur en in de afgrond, een paar 1000 meter onder ons Chamonix dat langzaam ontwaakte en weer aan een nieuwe dag begon.
Na deze onvergetelijke momenten moesten we nu toch echt even ons hoofd erbij houden en begonnen we aan het serieuze klimwerk op de Mont Maudit, waarbij onze ijsscholing nu echt goed van pas kwam. Links een touw, rechts je pikkel in het ijs en de rest moest je doen met de punten van je stijgijzers. En zo klommen we beetje bij beetje een stukje hoger en bereikten we uiteindelijk weer een wat vlakker gedeelte waar we weer gewoon konden lopen. Ook al waren we nog niet op de top, en kon er nog van alles misgaan, dit was toch wel een eerste overwinning. Al heb ik tijdens de hele tocht er geen seconde aan gedacht dat we het niet zouden halen, eigenlijk was dat gewoon geen optie. En nu het laatste stuk nog, echt de Mont Blanc op! Ik wist zeker dat ik het ging halen, alleen had ik vlak voordat we de top bereikten wel een klein dipje. Ik vond het best zwaar worden en hoopte toch stiekem dat we er snel zouden zijn. En keek ik voor me dan zag het er niet erg ver meer uit, gelukkig. Ik had toch ook wat last van de hoogte, had een beetje hoofdpijn en m’n eetlust was totaal weg. Stapje voor stapje gingen we verder…. En dan ineens zie je mensen stilstaan en besef je dat je er bent; je staat op de top van de Mont Blanc!!! Eigenlijk kon ik maar één ding; huilen. Van blijdschap, voldoening, vermoeidheid, ongeloof. “Gelukkig heb ik een zonnebril op” dacht ik nog, ” dat ziet niemand”. Maar achteraf bleek dat ook pap het niet droog had kunnen houden, en ach, wat geeft het ook, als je zoiets moois mee maakt mag je ook best huilen!
Op de top natuurlijk de benodigde foto’s gemaakt, even rustig gezeten en genoten van het uitzicht. En natuurlijk Gert gebeld; “ik sta op de top van de Mont Blanc!!!” Ik geloof niet dat ik op dat moment besefte dat ik echt op de top stond en bereikt had waar we zo lang van gedroomd hadden.

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

Zonsopkomst

De onvoorspelbaarheid van moeder natuur
Qua fotomomentjes was Lars dan weer heel loyaal, ondanks zijn gejaagdheid op andere punten. Voor foto’s konden we alle tijd nemen en vaak wees ook hij ons op mooie plekken; “Als jullie hier foto’s willen maken, dan stoppen we even hoor!”. Dit was voor ons wel weer erg prettig, doordat we zo niet het gevoel kregen dat we hem ophielden of dat we hem irriteerden en rustig onze foto’s konden maken. Er waren een paar punten op de route, waar we wel vriendelijk verzocht werden om niet stil te staan en snel door te lopen; geen tijd voor foto’s. Zo ook bij een overhangende ijswand. Vlak voordat we deze bereikten zei Lars: “Hier moeten we even snel doorlopen, hier wil je niet te lang stil staan.” Toen we het stuk voorbij waren, namen we een korte pauze en vertelde hij ons wat het gevaar was. Keken we achterom naar het spoor, dan zag je een stuk waar grote ijsbrokken naar beneden waren gekomen, eigenlijk dwars door het spoor heen. Keek je omhoog dan zag je een grote scheur in de ijswand en een grote punt die zeker ook op een dag naar beneden zou komen. Dat dit zou gebeuren stond eigenlijk wel vast, het was alleen de vraag wanneer, en dan wil je daar natuurlijk niet lopen. En met dit in je achterhoofd, dan wil je echt wel doorlopen op bepaalde punten en denk je snel “laat die foto’s maar even zitten”.

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens Gletsjer

Grillige natuur

De top
Happend naar lucht met lood in de benen lijkt er maar geen eind aan de beklimming te komen. Ik hou mezelf voor dat mijn conditie meer als voldoende is en dat ik deze dag op de top van de Mont Blanc zal staan is zeker. Een stap doen, weer twee tellen wachten… in dit eentonige ritme bewegen we ons voort, terwijl de hartslag maximaal is en veel te groot voor mijn borstkas, althans dat gevoel heb ik al een tijdje. Af en toe voel ik het touw even strak staan, een teken, maak ik mezelf maar wijs, dat Evelien het ook moeilijk heeft. Plotseling zie ik boven me een groepje bergbeklimmers die elkaar omhelzen; verhip dat is de top. De laatste meters heb ik opeens vleugels en merk dat we geen hoogte meer winnen; we staan op de top. De laatste maanden van voorbereiding gaan in een flits aan mij voorbij. Evelien en ik vallen in elkaars armen en ik zie tranen van geluk of blijdschap over haar wangen rollen. Mijn gletsjerbril verbergen mijn tranen, mijn geluk kan niet meer op en ik maak samen met Evelien een vreugdedans op 4810 meter hoogte. Welke vader kan zeggen dat hij heeft gedanst met zijn dochter( ik denk heel veel) maar op deze hoogte????

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

De top


De ijswand
N a een paar uur klimmen doemt de ijswand voor ons op: 80 meter hoog en bijna loodrecht. Lars geeft ons nog de laatste bemoedigden woorden:”Een ijswand van 80 meter; niets moeilijker als de ijswand op de gletsjer, alleen deze is iets langer”. Langzaam maar zeker gaan we stap voor stap omhoog. Nu komt de uitstekende conditie goed van pas. Ik kan mijn zuurstof tekort redelijk binnen de perken houden en ook Evelien volgt met hetzelfde tempo want het touw komt zelden strak te staan. Mijn zelfvertrouwen groeit en na een poosje krijgt het plezier in het klimmen in deze wand de overhand boven de inspanning. Als ik mij over de rand trek ben ik blij dat ik weer even normaal op mijn benen kan staan. Aan de andere kant vind ik het ook wel jammer, nadat mijn hartslag weer gedaald is, dat deze geweldige ervaring weer achter de rug is. Met het adrenaline niveau op maximaal, vervolgen we onze weg.
In de afdaling komen we deze ijswand weer tegen. Nu gaan we abseilend naar beneden, Evelien en ik tegelijk aan hetzelfde touw. Onze gids laat ons met een behoorlijke vaart naar beneden gaan, zodat we alle zeilen bij moeten zetten om in kandans te blijven. Als het touw aan het eind is zeker ik mij aan het touw dat langs de ijswand hangt en Evelien is 5 meter lager weer aan mij gezekerd. Als ik naar beneden kijk zie ik haar in een relaxte houding, 50 meter boven de gletsjer, tegen de ijswand hangen. Chamonix lijkt 2400 meter lager en lijkt wel op Madurodam alleen dan nog wat kleiner. Ik krijg kippenvel van emotie, hier hang ik dan samen met mijn dochter en klimmaatje in een ongelofelijke mooie omgeving. Dit beeld zal mij mijn hele leven bijblijven en maakt nog meer indruk dan de eerste stap op de top.
Ik schrik me kapot; plotseling zak ik, en dus ook Evelien, een klein stukje naar beneden. Laat het touw waaraan ik gezekerd zit los? vraag ik mij verschrikt af. “Pap wat gebeurt er?” vraagt Evelien beneden mij. “Niks aan de hand” probeer ik zo ontspannend mogelijk te antwoorden. Als Lars ook tot bij ons is abgeseild vertel ik dit en hij komt met een simpele verklaring: Als je met 2 personen aan een touw van 50 meter gaat hangen wordt het touw iets langer. Misschien wel handig om dit vooraf even te vertellen, denk ik.

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

IJswand

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens De Top

Mont Blanc