Op weg naar de top

De eerste stappen
De grote dag is aangebroken. We gaan met de kabelbaan omhoog en vandaar zullen we naar de Cosmique hut klimmen. De volgende dag zullen we naar de top van de Mont Blanc klimmen. De beklimming van de Grand Paradiso is zonder problemen verlopen en de gids had ons al duidelijk gemaakt dat de beklimming voor ons, conditioneel en technisch, geen problemen op zou moeten leveren. Het eerste deel is een steile graat naar beneden van 1 stoeptegel breed en links en rechts een steile helling. Ik kende deze graat van 25 jaar terug. Ik stond toen met veel ontzag te kijken naar de bergbeklimmers die terug kwamen van de Mont Blanc of aan hun beklimming begonnen. Ik droomde er toen al van om dit ooit nog eens een keer zelf mee te maken.
We binden ons in en we gaan beginnen aan de afdaling van de graat. De graat is 20 cm breed, van hoogte vrees heb ik geen last, ik weet wat me te wachten staat en stap, als eerste in onze touwgroep, op de graat. Wat ik niet voor mogelijk had gehouden gebeurt: Ik verstijf, ik staar in het niets en met veel te kleine stapjes loop ik over de graat. Evelien maakt nog een opmerking:” Lekker bezig Pap”. Voordat ik mij hierover kwaad kan maken roept Lars me tot de orde door te zeggen dat we niet de hele dag de tijd hebben voor dit graatje en dat ik grotere stappen moet nemen en mij moet concentreren. Vanaf dat moment loopt alles weer op rolletjes.
Ik heb nog vaak aan dit moment terug gedacht maar tot op de dag van vandaag heb ik er geen verklaring voor waarom ik blokkeerde.

Mont Blanc Alpen Chamonix Mont Blanc Jenne Klasens

Eerste stap

De eerste stappen
10 september 2010; eindelijk, de grote dag was aangebroken, of eigenlijk de dag voor de grote dag, maar wel het begin van het grote avontuur. Dit was de eerste dag van onze Mont Blanc beklimming. Een vrij eenvoudige dag, waarbij we ‘s ochtends vanaf Chamonix met de kabelbaan naar Aiguille du Midi gingen. Vanaf hier zouden we eerst een stukje afdalen, waarna we vervolgens weer een klein stukje omhoog moesten om bij de berghut te komen voor onze overnachting.
Aangekomen bij Aiguilli du Midi moesten natuurlijk eerst de stijgijzers ondergebonden worden, waarna de eerste stappen op de heilige sneeuw van het Mont Blanc massief werden gezet. Meteen het eerste stuk liep het spoor over een steile graad naar beneden, waar het pad niet breder was dan 20 cm en passeren haast een onmogelijke opgave was en een steile afgrond aan weerszijden je toelachte. Pap ging voorop, daarna volgde ik (uiteraard aan het touw) en achteraan onze gids Lars, die ons, mochten we uitglijden, van de afgrond kon redden….
De eerste echte stappen zijn dan toch een beetje spannend en daar had pap overduidelijk ook een beetje last van. Stapje voor stapje probeerde hij zich voort te bewegen, hij had duidelijk de slag nog niet helemaal te pakken. In dit tempo zouden we er minsten een week over doen, zo moest onze gids gedacht hebben. Hij liet op zijn gebruikelijk, niet altijd even vriendelijke wijze, duidelijk blijken dat de stappen iets groter moesten en dat er gewoon vooruit gekeken moest worden. Zo gezegd, zo gedaan en vanaf toen ging het prima, op naar de Cosmique hut!

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

Aguille de Midi

Overnachten in een berghut
Bij de Grand Paradiso hadden we natuurlijk ook al in een berghut geslapen, alleen was de overnachting hier duidelijk iets luxer dan in de berghutten op de Mont Blanc. Sliepen we hier nog met z’n drieën apart op een kamer, in de Cosmique hut moesten we een ruimte delen met zeker 25 andere klimmers. Na redelijk vroeg in de middag te zijn aangekomen in de hut gingen we eerst eens even onze slaapplek bekijken. Dit was inderdaad iets anders dan op de Grand Paradiso, met rijen matrasjes van 60 cm strak tegen elkaar aan, 2 lagen boven elkaar. Maar goed, dit wisten we van tevoren en gelukkig had ik m’n oordopjes bij me.
Toen we de slaapruimte binnenkwamen lagen er een groot aantal Italiaanse militairen te slapen. Stoer zou je denken, echte bikkels, maar dit viel toch een beetje tegen, bleek later. Na ’s avonds prima gegeten te hebben en lekker een wijntje te hebben gedronken hebben we eerst nog buiten genoten van een prachtige zonsondergang. Hierna, tegen een uur of negen, moesten we toch echt naar bed, aangezien we om half twee ’s nachts weer op moesten. In de slaapruimte aangekomen bleek dat deze stoere militairen eigenlijk hele grote mietjes waren. Buiten was het natuurlijk niet zo heel erg warm (10 of 15 graden onder nul), maar probeer je voor te stellen wat er gebeurt als er in een ruimte van 40 m² 25 mensen in hun bed liggen….Ten eerste is het dan ontzettend warm, helemaal als je het raam dicht houdt en ten tweede stinkt het er ook nog eens en is een beetje frisse lucht ver te zoeken. Dus wat doe je dan als gezonde Hollander, juist lekker het raam opengooien en de frisse lucht inademen, zodat je lekker kunt gaan slapen. Maar dit vonden de “stoere” militairen geen goed idee, want weet je wel hoe koud het buiten was? Met als gevolg dat het raam maar op een kiertje open stond en je eigenlijk niet eens een deken nodig had, om van de frisse lucht nog maar te zwijgen….
Uiteindelijk ook niet heel veel geslapen, mede ook door de spanning en de adrenaline natuurlijk en om 1.45 uur maar opgestaan, snel spullen bij elkaar pakken, even ontbeten en de warme kleren, bergschoenen en stijgijzers aan. En zo stonden we om 2.30 uur buiten in de sneeuw en kon de grootste uitdaging en mooiste dag beginnen! Hier hadden we het allemaal voor gedaan!
En moe omdat ik weinig geslapen had? Totaal geen last van, blijkbaar heb je zoveel adrenaline in je lichaam, dat je helemaal niet in staat bent om je moe te voelen, ik zat vol energie; laat maar komen die berg!

Mont Blanc Alpen Chamonix Cosmiques Refuge (3613M)  Jenne Klasens

Zonsondergang

Mont Blanc Alpen Chamonix Cosmiques Refuge (3613M)  Jenne Klasens

Cosmiques Refuge