De afdaling

Abseilen
Ook de steile ijswand moesten we op de terugweg weer trotseren, alleen konden we deze keer abseilen, wat natuurlijk erg leuk is en eigenlijk redelijk relaxed moet zijn. Althans dat had het kunnen zijn, maar ook deze keer werd mijn irritatie weer gewekt door de gejaagdheid van de gids. Ik zou als eerste abseilen, hierna pap en tot slot Lars, de gids. Vanaf het moment dat ik schrap stond om naar beneden te gaan liet Lars het touw in recordtempo vieren, waardoor ik niet echt kon genieten, en het eigenlijk helemaal niet leuk vond. En daar kwam nog bij dat ik ook nog ‘verkeerd’ ging. Ergens midden in de ijswand stak een stuk rots uit, waar je bij het abseilen links bij langs moest, omdat daar het touw zat en een ring in de rots zat voor het zekeren. Maar door het enorme tempo was ik aan de rechterkant van deze rots beland. Maar een paar keer heel hard naar boven geroepen en uiteindelijk viel het kwartje. En toen zat er maar één ding op, ik mocht weer gebruik maken van m’n klimtechniek en weer een stuk omhoog klimmen, om uiteindelijk via de goede kant van de rots verder te abseilen. Jammer, het had zo leuk kunnen zijn.

De afdaling
Na een paar mooie momenten op de top was het natuurlijk zaak om toch ook weer af te dalen. Het mooie van bergbeklimmen is, is dat je het doel al bereikt hebt voordat je eigenlijk klaar bent. Dit maakt het eigenlijk een stuk makkelijker, voor mij in ieder geval. Als je eenmaal op de top staat heb je verder geen keus meer; je moet weer terug, hoe dan ook. En of je dan moe of kapot bent of geen zin meer hebt, dat maakt allemaal niet uit; je bent nog niet klaar.
Maar doordat we op de heenweg een groot deel in het donker hadden gelopen, zagen we tijdens de afdaling dingen die we op de heenweg niet gezien hadden. Ook de afdaling was vooral genieten; genieten van het landschap, van de bergtoppen, van de ijssculpturen, de overhangende ijswanden en natuurlijk het zonnetje. En door de enorme kick van het bereiken van de top en de voldoening hadden we van vermoeidheid eigenlijk geen last.
Nog een voordeel van bergbeklimmen; afdalen kan soms lastiger en enger zijn dan klimmen. En ook in dit opzicht heb je op de terugweg geen keus meer. Je bent hier omhoog gekomen, dus je zult hier ook weer naar beneden moeten. Ik heb op de terugweg een paar keer gedacht; ‘’ zijn we hier op de heen weg ook langs gekomen? Was het zó steil?” Ja, dat was inderdaad net zo steil, alleen ervaar je het dan net iets anders en heb je op de heenweg niets gezien, doordat het donker was.

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

Uitzicht


Afdalen volgens de gids
Onze gids kon af en toe nogal gehaast zijn en hield niet altijd rekening met de mensen die mee waren. Met deze insteek begon hij ook aan de afdaling. Doordat er allemaal verse sneeuw lag en het eerste deel van het terrein zich leende om van de sporen af te wijken, besloot hij dat we niet zigzaggend naar beneden gingen, maar in één rechte lijn. Doordat je dan in de verse sneeuw loopt en een bepaalde techniek gebruikt, kun je heel snel en op zich makkelijk afdalen. Op zich niet zo’n slecht idee en ook leuk om te doen, alleen vergat hij een beetje dat het wellicht qua tempo en stappen nogal uitmaakt of je lange of korte benen hebt. Zo ging hij in grote stappen in een snel tempo naar beneden, wat als gevolg had dat ik bijna op de loop kwam omdat ik de stappen niet zo groot kon maken en dit moest compenseren door de frequentie maar op te voeren. Ik kreeg het gevoel dat hij weer zo snel mogelijk beneden wou zijn en geen rekening met ons hield. Na een stukje naar beneden gesjeesd te hebben was ik het zat, ik was hier toch om te genieten en niet om zo snel mogelijk weer terug te zijn? Wat maakte mij het nu uit of ik er een uur langer over deed of een nieuw wereld record afdalen zou neerzetten? Hier toch maar even wat van gezegd en mijn irritatie laten blijken en toen werd het tempo gelukkig aangepast en kon ik weer genieten van de wondere witte wereld

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

IJskoud

De verkeerde afslag(2)
In onze eerste week hebben we , zoals hiervoor beschreven, op een pas de verkeerde afslag genomen. Op de ijswand in de afdaling lukt ons dat voor een tweede keer.
Als we abseilend op de ijswand naar beneden gaan, zie ik Evelien aan de verkeerde kant van een uitstekende rots naar afdalen. In deze rots zit, aan de andere kant, het volgende zekeringspunt. Ook leidt deze weg naar een deel van de ijswand waar we niet naar beneden kunnen. We schreeuwen naar Lars, die we niet kunnen zien, dat we weer terug moeten. In feite moet Evelien weer omhoog tegen de ijswand op, ik zit nog boven de uitstekende rots. Ik zet mij schrap in de ijswand en hou het touw strak bij elke stap die ze hoger komt. Uit de geluiden die van de ijswand naar boven komen maak ik op dat het plezier in het beklimmen van een ijswand nu ver te zoeken is bij Evelien en ik hou me maar wijselijk stil. Af en toe maak ik een opbeurende opmerking, maar of dit gewaardeerd wordt????

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

Afdaling

Terugblik
In de jaren vooraf aan de beklimming heb ik veel moeten laten en nog veel meer moeten doen. Overal in Drenthe,Groningen en Overijssel liggen mijn zweetdruppels en verwensingen van allerlei formaat: schoenen die knellen, van de sokken worden gereden door een paard, drijfnat van de regen, spierpijn. Dit alles valt in het niet met wat ik er voor terug heb gekregen: Midden in een geweldige natuur mogen staan. Beseffen hoe nietig je als mens kunt voelen in een vijandige ijs- en bergwereld. Respect, maar geen angst voelen voor deze indrukwekkende bergwereld; ik heb soms het gevoel dat ik daar thuis hoor. Een geweldige band met je klimmaatje, want je legt je lot in elkaars handen. Als ik, bijna dagelijks, terug denk aan deze ervaring dan zou ik dit voor geen goud hebben willen missen en vergeten zal ik dit nooit: Een dansje maken met je dochter op een hoogte van 4810 meter.

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

IJsculptuur

Mont Blanc Alpen Chamonix  Jenne Klasens

Hemels uitzicht